FANDOM


Dece contos

per Alexander Gode - von Aesch

Seligite per John Lansbury

Durante le traduction in interlingua de grande massas de pesante materia technic, Dr. Gode ha trovate intervallos de tempore pro essayar iste nove idioma in un serie de delectabile schizzos, le quales monstra a nos que interlingua pote esser capriciose, subtil, tenere, e poetic. Ille me ha facite le honor de lassar me seliger le sequente decena al publication. Dr. med. John Lansbury.

MISS ANATOMICA Modificar

Un juvene skeleto escappava ab le museo anatomic. Illo remaneva absente tres dies e tres noctes. A causa de su juventute e plus ancora su sexo — de facto illo esseva un skeleta — su familia se inquietava profundemente. Su matre lamentava le prime die e le prime nocte e plorava le secunde e le tertie. Su patre objurgava le prime e le secunde die e nocte e se absorbeva in pensatas umbrose le tertie. Su fratre rodeva su phalanges ungual; su oncle esseva triste e meditava; e su soror junior soniava de imitar la sed imitava su matre.

Al fin del tertie die e nocte le juvene skeleta retornava. Illa esseva morte de fatiga sed perfectemente intacte. Su matre continuava plorar, nunc de gaudio. Su patre esseva exhaurite e non poteva reprimendar la. Su soror quasi moriva de curiositate, e su fratre reconstrueva su aere de indifferentia. Su oncle, le senior del familia, esseva sol a monstrar se maestro del situation. Ille tussiva levemente pro liberar se del sensation que un osso obstrueva su gurgite — e diceva: "Nepta amate..."

Alora le juvene skeleta erumpeva in lacrimas e plorava e singultava e singultava e plorava. E quando su oncle recomenciava, "Nepta amate...," illa ejaculava: "Io non vole..." Sed le resto de su phrase se suffocava in singultos e lacrimas.

"Que non vole tu?" demandava alora le bon oncle. E illa, ben que de novo interrumpite per singultos e lacrimas, succedeva a explicar: "Io... io vole..."

"Que vole tu?" diceva le oncle in su voce le plus consolatori. "Que vole tu, nepta amate?"

Un tremor reverberava in le ossos del juvene skeleta. Con un effortio heroic illa reprimeva su lacrimas e diceva clar- e solemnemente: "Io vole esser Miss Anatomica."

"Tu," diceva le oncle. "Vole," addeva le fratre. "Esser," continuava le soror. "Miss," adjungeva le matre. "Anatomica," completava le patre. E le juvene skeleta summarisava calme- e fortemente:

"lo vole esser Miss Anatomica. Io vole esser coronate Miss Anatomica in un concurso de beltate. Io ha vidite un tal concurso. Io ha vidite le regina del concurso, e io sape que io es plus belle que illa. Illa se vangloriava de su ephemere beltate que va perir proque illo es carnal e debe sequer le via de omne carne. Reguarda me, oncle e patre e matre. Io es belle, e mi beltate non es carnal. Io vole esser coronate Miss Anatomica."

Le die sequente, quando le custode del museo anatomic arrivava a pauc minutas post sex del matino pro nitidar le sala del skeletos con su aspirator de pulvere, ille trovava que un del skeletos — le plus belle del collection — esseva revestite de un costume de banio. Un estranie sed charmante surriso pareva adornar su orbitas ocular.

LE VETERANOS Modificar

"Multo interessante," murmurava senior Patrino quando ille remarcava que senior Vicino habeva cessate parlar. "Multo interessante. Vermente multo interessante."

Senior Vicino tussiva levemente e non replicava. "Multo interessante," repeteva senior Patrino. "Vermente mul..."

"Que es interessante?" interrumpeva senior Vicino.

Senior Patrino aperiva su bucca e remaneva silente, manifestante de iste maniera que ille pensava. Ille pensava con omne su fortia de concentration. Ille pensava, "Que es interessante? Ecce le question. Que es interessante?" E a alte voce ille explicava: "Le remarcas que vos veni de facer es interessante."

In loco de demandar, "Qual remarcas?," senior Vicino de su parte aperiva su bucca e subrideva, indicante de iste maniera que ille non sapeva que pensar.

"Assi es le vita," diceva senior Patrino, tentante honestemente rememorar se de que senior Vicino habeva parlate duo minutas retro.

"Si, assi es le vita," diceva senior Vicino. "Vos ha ration, assi es le vita." E ille tentava honestemente rememorar se de que ille habeva parlate duo e medie minutas retro.

"Si le vita non esseva assi, nostre integre existentia esserea differente," diceva senior Patrino. "E io non es certe que le resultato esserea un melioration."

"Precisemente," diceva senior Vicino. "Io es in favor del progresso, sed io non lo ama quando illo cambia le cosas."

"Le juventute," diceva senior Patrino. "Le juventute..." Sed ille non succedeva a trovar le parolas que haberea potite stimular le a completar su pensata.

"In mi juventute," diceva senior Vicino lentemente, "io etiam esseva juvene. De facto, io nondum me considera como vetule. Esser juvene es un cosa; remaner juvene es un altere. Per exemplo, alicun dies retro io diceva a mi granfilio: 'Piccolo,' diceva io..."

"Piccolo?" demandava senior Patrino. "Proque Piccolo?"

"Proque Piccolo?" repeteva senior Vicino. "Proque non Piccolo? Piccolo es su nomine. Nos le appella Piccolo, proque Piccolo es su nomine."

"Piccolo es multo estranie como nomine," constatava senior Patrino. "Sed evidentemente, un nomine es un nomine. Si ille se appella Piccolo, on debe appellar le Piccolo. Io trova que Piccolo es estranie como nomine."

"Oh, " diceva senior Vicino, "il ha plus estranie cosas.

"Plus estranie que que?" demandava senior Patrino.

"Plus estranie que Piccolo," diceva senior Vicino. Vostre estranie granfilio," diceva senior Patrino, "es ille le filio de vostre filio o de vostre filia?"

"Nos non ha un filia," diceva senior Vicino. "Nos ha solmente un filio. Ille ha ni sorores ni fratres. Depost que ille es maritate, nos ha al minus un filia affin. Es illa de qui io contava a vos le accidente con le spinacia. "

Senior Patrino non demandava, "Qual spinacia?," proque le parola 'spinacia' resonava in su aures como le echo de alique recentemente audite. Ille diceva simplemente: "Multo interessante. Vermente multo interessante."

Senior Vicino subrideva felicemente. Ille pensava al accidente con le spinacia que ille habeva contate a senior Patrino.

MICROBIO MAGALLANES Modificar

Si io esseva un microbio, io volerea viver in caseo. Io prefererea caseo switze. Isto non es un prejudicio national sed simplemente un consideration practic.

Como homines aspira al delicias de un vita solitari in alicun insula del Oceano Pacific, assi microbios pote aspirar al solitude e securitate del vita in un cavo isolate intra un caseo. On comprende proque caseo switze debe esser preferibile ab le puncto de vista microbial.

Comparar le cavos in caseo con le insulas del mar del sud es probabilemente un licentia poetic. Il esserea plus realistic e plus scientificamente correcte insister que le microbio individual reguarda su cavo caseal como le homines reguarda le terra. Il existe altere cavos habitate per altere microbios, exactemente como il existe altere corpores celeste capace a supportar esseres animate.

Lassa nos reflecter un pauco super le cosmologia del habitantes microbial de un cavo intra un caseo. Le cavo es completemente ronde, sed on (i.e. le microbios) non percipe ulle ronditate. On percipe un plano horizontal habitate per un populo evidentemente destinate a dominar lo e omne continuitates de illo que ha non ancora essite discoperite. Eveni le inevitabile problemas del superpopulation, e temerari individuos quita lor colonia historic pro establir se in distante regiones. Colonia post colonia es fundate, e profunde pensatores comencia poner se le question si vermente le plano pote esser infinite. Le infinitate es un notion abstracte, sed le plano es concrete. Como pote un entitate concrete esser infinite? Sed si le plano non es infinite, como pote illo esser un plano? Arriva alora un microbio de corage e imagination exceptional. Su nomine es Magallanes. Ille se decide a clarificar definitivemente le question del finitate o infinitate del plano. Ille interprende un viage, un grande e longe viage, semper in le mesme direction. Le paisage cambia e varia, sed le plano continua e monstra nulle fin.

Le plano non ha un fin, sed le viage non es infinite. Illo trova su fin quando Magallanes rearriva al puncto de su partir. Gloria a Magallanes. Ille ha demonstrate que le universo non es plan. Le universo es ronde, illo es un cavo absolutemente spheric.

(A iste puncto — inter parentheses — io debe explicar que microbios ha oculos cuje functionamento es satis difficile a comprender ab le puncto de vista human. Le oculos de microbios non pote vider a transverso un spatio vacue, sed illos es perfectemente capace a vider a transverso un objecto solide como per exemplo caseo switze o non-switze. Un simple transposition de lo que nos humanos appella opacitate e translucentia.)

Post Magallanes le esclusas del speculation e del observation es largemente aperte. On comencia recognoscer que "nostre" cavo non es le sol cavo. Omne ille numerose punctas de non-translucentia intra le realitate caseal es probabilemente altere cavos. On mesmo admitte le possibilitate que ille altere cavos es le habitats de altere racias de esseres animate, e on abandona le idea que le cavo hic-presente es necessarimente le centro del universo. Il seque un meraviliose serie de discopertas del branca del scientia que es cognoscite como "cavologia," e le fructo de illos omnes es que on percipe un ordine extraordinari in le multiplicitate del cavos — ab illos del plus proxime vicinitate usque a illos del plus distante regiones penetrabile per le plus potente instrumentos de visualisation transcaseal. Omne le cavos es distribuite in le forma de un enorme rota: le rota de un caseo switze.

Io regretta deber reportar que le conception rotarian del universo marcava le fin del civilisation del descendentes de Magallanes. Le caseo switze in question esseva vendite, secate in tenuissime laminas, e mangiate in le forma de plure milles de sandwiches a caseo.

EMMERICHIA Modificar

Que es le principal differentia inter le homines e le animales? Io non lo sape. Autor A crede que le opponibilitate de pollice e digitos distingue le homines ab omne altere creaturas. Autor B insiste que solmente le homines pote rider. Autor C basa su diagnose differential inter homines e animales super le facto que solmente le homines pote reviver le passato in le presente. Omne iste punctos es certo interessante e forsan importante, sed il me pare nonobstante que illos concerne tractos minus specificamente human que le innate e urgentissime desiro de omne humanos de devenir presidente de un club.

Considera per exemplo le situation in le Statos Unite de Nord-America. Nos ha in iste pais approximativemente 160 milliones habitantes. Nos ha etiam plus que un million clubs e simile organisationes. Isto significa que nos ha un club pro omne 160 individuos. Illo etiam significa que omne cento-sexantesime habitante del Statos Unite es presidente de un club. Si nos include vice-presidentes e ex-presidentes in le categoria del presidentes, nos trova que nos non es multo distante ab le ideal de "un presidentia pro omne citatano." Ancora alicun effortios in le bon direction e le ideal va esser realisate.

Le supra-presentate considerationes rende evidente que un million de clubs es multo sed non satis. Nos indige plus clubs, plus e plus e plus. Mi amico Jugoslav Sveditzki ha comprendite le signos del tempore. Ille comprende que le ideal de un cigarro pro cinque cents es dismodate e pauco importante in comparation con le ideal de clubs e clubettos e clubettettos. Como altruistic servitor de su ideal, Sveditzki ha jam fundate dece-sex clubs. In omnes ille es tresorero. In omnes ille ha abandonate a alteros le honor del presidentia.

Alicun tempore retro, Sveditzki celebrava su septantesime anniversario. In leger le numerose litteras de felicitation que ille recipeva ille die, Sveditzki se addormiva. In su somno ille habeva un sonio. In ille sonio su angelo tutelar appareva a ille e parlava a ille sequentemente: "Sveditzki," diceva le angelo tutelar, "tu ha laborate honeste- e continuemente pro le ben-esser del humanitate. Tu ha dedicate al servicio de tu compatriotas un medie seculo. Le tempore ha venite ubi tu debe pensar a te mesme." Postea Sveditzki se eveliava. E ille comenciava reflecter. Ille reflecteva super le passato e le futuro, e su reflexiones se coagulava in le decision final que ille fundarea un dece-septime club e que in illo ille — Sveditzki — esserea le presidente. Sela.

Io non ha mentionate le objectivos del prime dece-sex clubs de Sveditzki. Le ration es simplemente que io non es membro de ulle de illos e que le nomines e le objectivos de mi proprie clubs es un carga plus que sufficiente pro mi povre memoria. Io non me rememora le identitate del prime dece-sex clubs sveditzkian, sed le dece-septime es un altere cosa. Ecce un club de ver importantia. Su nomine es "Club Emmerich" e su objectivos — secundo le statutos — consiste in le rectification del nomine de America. Omne scholar (non solmente secundari sed etiam primari) sape que America debe su nomine al phantasia del geographo Waldseemüller qui introduceva lo in un atlante publicate in 1507. In plus, omne scholar (secundari, si non primari) etiam sape que Waldseemüller derivava le nomine America ab le forma latin del nomine de Amerigo Vespucci. Multo bon, dice Sveditzki. Omne isto es clar. Sed le question que non es clar, es proque Waldseemüller traduceva Amerigo in latino. Ille haberea debite traducer lo in germano, proque ille — Waldseemüller — esseva un geographo german. E le forma german de Amerigo es Emmerich. Ergo le nomine America es incorrecte. Illo deberea esser Emmerichia. Sela.

Il es multo probabile que Sveditzki va succeder in su effortio de facer se presidente de su nove club. E Sveditzki se ha decidite a rejicer omne application de nove membros si illes non es preste a promitter que illes va nunquam usar le forma erronee America in loco del sol e unic forma correcte, Emmerichia.

VIA SPIRAL Modificar

"Pardono, senior," diceva le microbio al fungo. "Poterea vos possibilemente dicer me ubi io es?"

"Si," respondeva le fungo.

Le microbio attendeva que le fungo completarea su responsa. Illo attendeva in van.

De facto, le microbio e le fungo se trovava ambes al fundo del sulco de un ancian disco phonographic de "Quando le Luna... " a medie cammino inter "oculos" e "semper," ubi le vinti-tertie "amor" se dissolve in le grande trillo del saxophono. Le presentia del microbio e del fungo indicava que le disco esseva ancian e non in uso. Nove discos es generalmente aseptic.

"Si vos pote dicer me ubi io es," re-essayava le microbio, "per favor, dice me lo."

Le fungo inspiceva le inquirente lente- e patientemente e diceva, "De ubi veni vos?"

"Permitte me seder me," diceva le microbio. "Io es multo fatigate. Io ha viagiate a pede per omne le longor de iste valle. Illo es terribilemente longe. Io me demanda si illo ha vermente un fin."

"Si," diceva le fungo.

Le microbio non attendeva que le fungo explicarea su assertion. "Illac in retro," diceva illo, "on crede que iste valle duce al centro del cosas. Sed iste valle es terribilemente longe, e io es multo fatigate. Io non es secur que le centro del cosas vale tante effortios."

"Forsan no," diceva le fungo. "In mi juventute," explicava le microbio, "le centro del cosas non me interessava. Sed nunc io es vetule. Quando io comenciava iste peregrinage, io esseva secur que io poterea terminar lo. Io spera que iste valle ha vermente un termino."

"Si," diceva le fungo. "Le valle ha un termino."

"Gratias," diceva le microbio. "Io es felice de audir vos confirmar lo. Io sperava que iste valle non esserea un exception. Omne valles que io ha unquam vidite habeva terminos. Valles debe haber terminos, exactemente como illos debe esser flancate per duo catenas de montes."

"Iste valle," diceva le fungo, "es flancate per un catena."

"Io vide duo," diceva le microbio.

"Io vide un," insisteva le fungo. "Si io reguarda vos duo vices, io non conclude que vos es geminos."

"Que es al altere latere de iste catena de montes?" demandava le microbio.

"Le qual?" demandava le fungo.

"Le ultime," respondeva le microbio.

"Fungos," respondeva le fungo.

"In mi juventute," diceva le microbio, "fungos esseva rar."

"Al initio," diceva le fungo, "nos omnes esseva rar."

"Fungos," explicava le microbio, "require vita sedentari. Mi juventute esseva un epocha mobilitate. Le mundo mesme se revolveva. Oh, le beltate de ille revolutiones. Il habeva musica in illos, musica e rhythmo e melodia. Nostre cordes se inebriava in le vertigine del rhythmo revolutionari, e nostre fide sapeva que le universo esseva un melodia spiral. Si io poteva reviver ille vertigine, io abandonarea mi peregrinage al centro del cosas."

"Sede vos," diceva le fungo.

AMATA Modificar

Haber un gamba de ligno es amar, multo amar. Solmente un capite de ligno es pejor. Sed io ha le un e le altere.

O, que dice tu? Tu me ama? Ama mi gamba de ligno, mi capite de ligno, proque mi corde es un corde de auro?

O, amata, quando tu tocca mi gamba, illo perde su lignositate. Su fibras pulsa e respira le rhythmos de tu vita. Quando tu tocca le ligno de mi capite, illo pensa tu pensatas e invia undas de felicitate usque al terminos de mi mundo.

In le obscuro del nocte io audi le undas de felicitate que batte le costas de mi vita. E io oblida de ubi illos veni. Es illos le undas del mar eterne, del cosmo, o forsan del sanguine de mi juventute?

E io tasta cautemente in le obscuro del vita pro trovar tu mano. Tu mano, amata, que cambia ligno in carne e petra in auro. Sed io non lo trova. Tu mano, amata, io non lo trova.

E io tasta cautemente in le obscuro de mi existentia pro trovar le pensatas que tu pensava in mi capite. Sed io non los trova. Tu pensatas, amata, io non los trova.

Nunc io sape solmente que mi capite es de ligno, que mi gamba es de ligno, e que mi corde es de petra. E quando io me rememora le calor de tu presentia, io sape solmente que ligno se igni. Ligno se igni, e mi gambas, mi manos, mi bracios, mi trunco — omnes es ligno. Io vide le flammas que combure le ligno que esseva io. Remane solmente le petra. Le petra de mi corde.

ELEMENTO MANCANTE Modificar

Le vita, dice un de mi amicos, es un processo chimic. (Mi amico es biochimico.) Quando io protesta, insistente que le vita in mi experientia non es C6H12O6, mi amico replica que C6H12O6 non es un processo sed un simplicissime substantia e que io es un idiota. Ille ha probabilemente ration.

In omne caso, le argumento me rememora un fabula scribite in le dece-octave seculo per Georg Christoph Lichtenberg. In su essentia iste fabula es le description de un sonio. Lichtenberg sonia que ille se trova in un laboratorio chimic. Inexpectatemente un senior con un longe barba blanc e de apparentia generalmente venerabile entra in le laboratorio, apportante in su mano un specimen de alicun substantia que ille presenta a Lichtenberg con le requesta de analysar lo in le retortas de su laboratorio. Lichtenberg comencia le labor. Ille labora industriosissimemente durante longe e numerose horas. Le formula chimic que ille obtene deveni de plus in plus complexe — multo plus complexe que C6H12O6 — e le solution del problema pare devenir de plus in plus insperabile. Finalmente le venerabile senior reappare. Vidente le industriose chimico Lichtenberg inter su innumerabile retortas e con su incomplete formula, le venerabile senior subride a transverso su longe barba e explica que le specimen que Lichtenberg se effortia a analysar es le mundo. Alora Lichtenberg se evelia.

Lichtenberg moriva in 1799, e io non pote submitter a ille le questiones que me disturba quandocunque io lege su fabula in re le analyse chimic del mundo. Qui esseva le venerabile senior? E pote nos supponer que ille mesme cognosceva le formula que Lichtenberg non poteva trovar?

Il me pare integremente possibile que le venerabile senior esseva le bon Deo qui naturalmente se presentava como chimico al chimico Lichtenberg. Sed si nos reguarda Deo como le prime e ultime Chimico, nos nos trova al comenciamento de un serie de surprendente speculationes.

Il pare ben possibile, per exemplo, que le universo es un laboratorio chimic. In illo numerose experimentos es in progresso in innumerabile retortas. Nostre terra e omne le cosas in nostre terra es forsan simplemente un reaction chimic intra un minuscule retorta in le laboratorio del universo. Il va sin dicer que le experimentos in iste ben ordinate laboratorio seque un plano specific. Le problema que le Chimico Creator se ha ponite es determinar le functiones del varie ingredientes in le processo que ille cognosce como le Vita (con 'V' majuscule). In su varie retortas Ille repete le mesme experimento, exactemente le mesme experimento, con le sol exception que in omne retorta individual un specific ingrediente ha essite omittite.

In un del retortas omne le ingredientes del Vita es representate, excepte amor. In un altere retorta le sol ingrediente absente es curiositate. In un tertie retorta le cosa que manca es spero, etc.

In le existentia de nos humanos il ha amor e curiositate e spero e fide e multe altere ingredientes. Sed nos sape que il ha etiam un elemento que manca. Le qual? Nos non pote identificar lo. Nos pote solmente sentir su absentia.

VALISIOLOGIA Modificar

Reguarda ille estranie grege de valises al quai transoceanic. Qual divergentia de individuos e individualitates. On frequentemente signala le vaste varietate del existente racias canin. Sed canes es uniforme comparate con le multiple generes e species e mutationes in le mundo valisian. Il ha valises ronde e quadrate. Il ha plattes e erectes, spisses e tenues, gigantes e nanes. Isto es de ligno, illo de papiro. Il ha valises de corio, de plastico, de aluminio. Il ha valises brun e nigre, gris e blonde e striate...

Sed al fin del fin, que significa omne iste differentias? Pauco, nihil. Valises es valises. Illos omnes es bagage. Illos omnes es receptaculos viagiante. Longe o curte, belle o vil, le Creator ha providite los de un function practic, le mesme pro omnes. Il es secundo lor capacitate de satisfacer iste function que on debe judicar los, sol- e exclusivemente. Nulle altere criterio valera le Die del Ultime Judicamento.

Viste tal factos, le vacue arrogantia de certe valises deveni difficilissime a comprender. Reguarda per exemplo illac le individuo de corio brun e lisie. Non se comporta illo como si le resto del mundo esseva create solmente pro poner in relievo su immaculate lustro? Le plus naive observator comprende que ille etiquetta del Grand Hotel Jungfraujoch non es genuin. Post un tal viage nulle valise poterea brillar in un candor si evidentemente neonate.

Sed il non es possibile in omne casos fider se del prime impression externe, non mesmo si on ha studiate le psychologia de valises durante multe e longe annos. Certo, iste juvene fanfaron de corio brun es un numero que nullo debe o pote prender seriemente. Sed qui sape si in un anno o duo illo non trova su balancia e su curso, perde su arrogantia e su etiquetta, e comencia un carriera de honeste utilitate?

Del altere latere, que pote nos saper del ver essentia de non importa qual valise individual in iste grege al centro del qual nostre amico brun se ha plantate in omne su ridicule splendor? Iste modeste individuo hic, con su aere de devotion, su multiple marcas de tormentos indurate, de servicios effectuate, illo es possibilemente in facto un triste fraudator, un producto non de fibra sed de papiro, belle e nove heri sed hodie dilapidate e quasi disintegrate post le prime leve pluvia.

Patientia. Le Hora del Judicamento venira. Le doanero veni, preste a usar su derectos de judice impartial, non influentiabile per apparentias sed penetrante al fundo del cosas. Sub le scrutinio del doanero il non ha alte e basse, arrogante e humile. Omnes es equal. Le quai deveni un abattitorio de valises, un sala de necropsias.

Le Hora del Judicamento ha venite... Sed lassa nos postponer le verdicto. Lassa nos lassar passar le hora del judicamento. Le necropsiatores redeveni doaneros. Le eventration del valises esseva solmente un sonio. Illos omnes es reclaudite, omnes intacte. Nulle tragedia, nulle crimine discoperite. Mesmo le contrabando esseva meschin, non disturbante le superficie del lisie corio brun e arrogante, del humile papiro que exhibi post le prime leve pluvia le apparentia de un longe vita de labor e servicio.

YUICHI Modificar

Non le sol sed certo un essential characteristica de omne grande obra de arte es le perfecte e harmoniose coincidentia de forma e contento. Si il esseva possibile considerar le forma e le contento artistic separatemente, il seque que le presentia del contento sol o del forma sol sufficerea al individuo estheticamente talentate pro suppler ab le fundos de su proprie creativitate le forma correspondente al contento o le contento correspondente al forma.

Un exemplo inexpectatemente classic del plus exquisite forma artistic sin ulle contento de tangibilitate directe se presentava a me in le guisa de un poema japonese que io trovava recentemente, negligentemente inscribite al angulo de un inveloppe usate que un anonyme collega mie habeva jectate in un corbe de papiro. Io ha tentate identificar ni le jectator ni le poeta, proque le sublimitate de iste obra de arte mesme suffrerea in un si vulgar processo de materialisation. Ecce le poema:

Yuichi Wada
Matsunoki-cho
Shinogama
Sakyo-ku.

On vide a prime vista que iste forma es de natura affin al famose "hokku" japonese con su tres lineas de cinque, septe, e cinque syllabas e al ancora plus gloriose "tanka" con su cinque lineas de cinque, septe, cinque, septe, e septe syllabas. Le forma de nostre poema — incognoscite, secundo mi investigationes, al expertos academic de poesia japonese e designate per me convenibilemente como "yuichi" — es inter le hokku e le tanka in longor. Sed in le disposition del syllabas in su quatro lineas illo es superior a ambes. Illo comencia quasi epicamente con un sequentia de duo lineas de cinque syllabas. In illos on expecta un relation descriptive de un stato, un situation, un acto:

Yuichi Wada
Matsunoki-cho...

in loco de continuar in iste spirito discursive, le tertie linea

Shinogama

se restringe a quatro syllabas, correspondente a un penetration al essentia emotive del concrete relation precedente. E iste progresso penetrative ab cinque a quatro syllabas se repete in le linea final que attinge in su tres syllabas

Sakyo-ku

le ultime concentration ancora perceptibile per le aure e le ration human.

Mi enthusiasmo pro le yuichi e su possibilitates me inspira a facer le essayo temerari de reconstruer le contento de nostre specimen, exclusivemente super le base de mi comprension empathic de su forma. Ecce le resultato:

Quando le nubes
Vela omne nos
Tu me senti
Circa te.

Le indecision de si il se tracta de un poema religiose o de amor corresponde al tendentia de transcendentalisation que characterisa le yuichi.

(Nota redactoral: Recercas additional ha infelicemente resultate in le constatation que le supra-presentate analyse concerne non un poema sed le adresse de senior Yuichi Wada, le expeditor del inveloppe in le corbe de papiro.)

SOLDANELLA Modificar

Le soldanella es le plus bello del flores. — Le botanicos dice que le soldanella es un herba europee alpin pertinente al familia del primulaceas. Sed hic le botanicos erra. Le soldanella non pote pertiner a ulle familia. Illo pertine a nulle phylo, division, classe, ordine, genere, o specie, nam — ben que illo es le plus belle inter le flores — il non es certe que le soldanella es vermente un flor. Illo es forsan le nostalgia del glaciero.

Illo es maximalmente belle quando illo cresce al margine de un insula de nive, presso al morte vastitate de un eterne glaciero.

Su corolla es campanuliforme, delicatemente frangiate, e de un color si translucentemente azur que on es preste a jurar que illo ha nascite ex le amor del celo alpin e del aqua lacustre de ille solemne regiones in supra del nubes.

Nemo ha unquam vidite un soldanella si non illac in alto in le Alpes, le terra natal del ventos, le region del caste frigidos que se reflecte imperfectemente in certe rar passages del musica de Dibelius.

Nemo ha unquam succedite a transferer un soldanella al dense atmosphera del valle. On pote occider sed non abassar lo.

Io non ha vidite un soldanella in multe longissime annos, decennios, seculos. Il me pare que io amava un soldanella ante le cadita de Adam, eones retro, con un amor que vive ancora.

Community content is available under CC-BY-SA unless otherwise noted.